Lekcja 37

Nowe szaty mitu

Syzyf
reż.: Zdzisław Kudła

Kanał
reż.: Andrzej Wajda

Opracowanie: Dr Justyna Czaja

Materiały dodatkowe

Przeczytaj więcej

„Polityka” 1957, nr 12

Kanał

Olimpiada Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej

Przykładowe prace uczestników OWoFiKS wraz z omówieniem

Lektury uzupełniające

  • Don Fredericksen, Marek Hendrykowski, Kanał, Poznań 2007.
  • Janusz Gazda, Początek szkoły polskiej, „Kwartalnik Filmowy”, 1997, nr 17.  
  • Michał Głowiński, Labirynt, przestrzeń obcościw: Mity przebrane. Dionizos, Narcyz, Prometeusz, Marchołt, labirynt, Kraków 1990.
  • Andrzej Kossakowski, Gorycz i żart, „Film” 1979, nr 31.
  • Seweryn Kuśmierczyk, Stanisław Zawiślański, Premiera po latach. Kanał, Warszawa 2007.
  • Wojciech Mischke, Film animowany: jego odrębność i plastyczny rodowód, w: Od fantastyki do komiksu. W kręgu gatunków filmowych pod red. K. Sobotki, Łódź 1993.
  • Stanisław Ozimek, Bohaterowie schodzą do kanałów, w: Historia filmu polskiego 1957 - 1961 pod red. J. Toeplitza, t. IV, Warszawa 1980.
  • Andrzej Wajda, Z notatnika reżysera, „Teatr i Film”, 1957, nr 1.
  • Reżyser Wajda opowiada o filmie „Kanał” i o swych zamierzeniach, „Film” 1956, nr 52.
  • Stanisław Janicki, Polscy twórcy filmowi o sobie, (Jerzy Stefan Stawiński, Andrzej Wajda),
  • Sztuka w czasach dyktatury sprzedawcówwywiad ze Zdzisławem Kudłą, „Kino” 2003, nr 2.
  • Tragedię z „Kanału” sam przeżyłemwywiad z Jerzym Stefanem Stawińskim, „Dziennik. Polska. Europa. Świat” 2007, nr 117.
  • Złudzenia umarły w kanalewywiad z Jerzym Stefanem Stawińskim, „Rzeczpospolita” 2006, nr 178.
  • Krzysztof Demidowicz, Kanał, „Film” 1991, nr 37.
  • Stanisław Grzelecki, Filmowe refleksje i pragnienia, „Życie Warszawy” 1957, nr 162.
  • Zygmunt Kałużyński, Kanał, „Polityka” 1957, nr 12.
  • Zbigniew Pitera, Szok, wzruszenie i obojętność, „Kino” 1957, nr 19.
  • Albert Camus, Mit Syzyfaw: Mit Syzyfa i inne eseje, przeł. J. Guze, Warszawa 1994.

Obejrzyj też

Labirynt, reż. Jan Lenica, 1962

Film animowany Jana Lenicy – skrzydlaty mężczyzna, nowy Ikar przybywa do totalitarnego miasta – labiryntu, nawiązania do mitologii greckiej, metaforyzacja postaci i przestrzeni.

Chronopolis, reż. Piotr Kamler, 1982

Film animowany Piotra Kamlera – opowieść science fiction, w której odnaleźć można motywy i obrazy odsyłające do mitologii egipskiej i greckiego antyku.

Popiół i diament (1958), Lotna (1959), reż. Andrzej Wajda

Nawiązuję  do polskiej tradycji romantycznej, przywołuję mity obecne w zbiorowej wyobraźni Polaków, wykorzystują symbolikę odsyłającą do narodowego imaginarium.