Lekcja 4

Kadry pamięci

Jak być kochaną
reż.: Wojciech Jerzy Has

...Portret własny
reż.: Jacek Skalski

Opracowanie: Dr Agnieszka Morstin-Popławska

Materiały dodatkowe

Przeczytaj więcej

[w:] Marek Hendrykowski [red.], „Debiuty polskiego kina”, Konin 1998

Nie lubię niespodzianek na planie

[w:] Tadeusz Sobolewski, „Za duży blask. O kinie współczesnym”, Kraków 2004

Wybieraj nieosiągalne [fragment]

Olimpiada Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej

Przykładowe prace uczestników OWoFiKS wraz z omówieniem

Lektury uzupełniające

  • Andrzej Werner, Odmiany czasu [w:] Historia filmu polskiego 1962-1967, t. V, red.: Rafał Marszałek, Warszawa 1985
  • Maria Kornatowska, Księga iluzji, księga snów. O twórczości Wojciecha Hasa [w:] Kino polskie w trzynastu sekwencjach, red.: Ewelina Nurczyńska-Fidelska, Kraków 2005
  • Tadeusz Lubelski, Przegrywający i ograniczeni, „Kino” 1994, nr 11
  • Nie czułem się martyrologicznie. Rozmowa Jerzego Uszczyńskiego z Jackiem Skalskim, „Film na świecie” 1990, nr 11-12, s. 56-60
  • Tomasz Jopkiewicz, Schody do nieba?, „Film” 1990, nr 9
  • Piotr Wojciechowski, Prorok naszych snów, Kino” 1995, nr 4
  • Iwona Grodź,  Muśnięcie surrealizmu w „Rękopisie znalezionym w Saragossie” Wojciecha Jerzego Hasa,  „Podteksty” 2006, nr 3 (5)

Obejrzyj też

Szmery, reż. Jacek Skalski, 1987

Zrealizowany w tym samym roku, w którym powstał …Portret własny, film Skalskiego Szmery ma charakter głęboko refleksyjnej impresji dokumentalnej, której tematem jest upływający czas, śmierć i przemijanie.

Moje miasto, reż. Wojciech Jerzy Has, 1950

Ten krótki dokument zawiera portret ukochanego rodzinnego miasta reżysera - Krakowa, którego sceneria powróci w filmie Jak być kochaną. Zrealizowany wbrew obowiązującym wówczas oficjalnie zasadom realizmu socjalistycznego, film ten był obrazem bardzo osobistym, przypominającym ponadto Kraków w okresie przedwojennym, a więc taki, jakim zapamiętał go reżyser z czasów swego dzieciństwa. Te właśnie powody przyczyniły się do odsunięcia Hasa od realizacji filmów dokumentalnych i skierowania go na kilka lat do Wytwórni Filmów Oświatowych.

Ze snu sen, reż. Adam Kuczyński, 1998

Tytuł filmu nawiązuje do onirycznej poetyki filmów Wojciecha Hasa zawierając zarazem próbę nakreślenia twórczej sylwetki reżysera i wniknięcia w świat jego wyobraźni. Film przypomina najważniejsze postaci zamieszkujące ów świat zawierając także wypowiedzi odtwarzających je aktorów: Barbary Krafftówny, Gustawa Holoubka i Jana Nowickiego oraz scenografa Jerzego Skarżyńskiego, który Hasowskiemu uniwersum nadał jego niepowtarzalny kształt.